А я ўсё ж пайду.
Ён ішоў поруч з ёю, і яна баялася так, што падала сэрца, баялася за яго. Ці мала засталося тых, не дадушаных калючай рукавіцай? А раптам што-небудзь здарыцца? Тады яна не даруе сабе.
Але чалавек, здавалася, нічога не заўважаў, ішоў і з насалодай дыхаў цёплым начным паветрам, настоеным на ласкавым паху бяроз.
Які мір, сказаў ён. — А стома ўсё мацней, дзяўчынка.
Вам трэба мора, многа паветра, добрых людзей вакол.
Людзей? Магчыма… Каб гэтыя людзі ўсе былі як вы.
Ён памаўчаў крыху і раптам спытаў:
Ёсць у вас жаніх?
Ёсць, раптоўна сказала яна.
Яму пашанцавала. Хто ён?
Той хлопец, што тады танцаваў "Балеро".
Прыгожы хлопец… Харошы?
Харошы. І вельмі дурны. Наіўны, з пяшчотай адказала яна.
Гэта добра. Наіўныя не носяць у сэрцы зла… Будзьце шчаслівая з ім. Я дапамагу, каб вы былі разам… І, калі запросіце, прыйду на вяселле.
Абавязкова… абавязкова, сказала яна, я нават не ведаю, за што, за што вы такі добры да мяне.
Пакіньце, сказаў ён, ніякі я не добры.
Яны спыніліся перад дачай. Вокны ўжо ўсе былі цёмныя. Над садам, над дахам будынка панавала ціша.
Ну, давайце развітаемся, сказаў ён. — Я не буду заходзіць. Не трэба турбаваць людзей.
"Маленькая" ўжо зусім была пайшла, але раптам павярнулася да яго.
Я вас прашу, я вас вельмі прашу, усхвалявана сказала яна, не думайце, што людзям нельга верыць… Вы не думаеце гэтага шчыра, вы не можаце так думаць!
Чалавек стаяў і глядзеў на яе з прытоенай усмешкай.
Дык можна? — спытаў ён нарэшце.