Чаму?
Вам нельга гінуць. Нават на сцэне. Вы поўная жыцця, сонца, вы шчырая да гэтага неба і гэтых людзей. І я не ведаю, ці прыходзяць калі-небудзь дрэнныя думкі ў вашу галоўку.
Часам прыходзяць.
Не веру, сказаў ён.
Яны ехалі па Вялікай Пірагоўскай. Цьмяна чырванелі ў цемры муры Навадзевічага манастыра і важка бялеў сілуэт сабора.
Калісьці вы будзеце вялікай, маленькая балерына. Але я не думаю, што нават тады вы будзеце няшчырай… Мне лёгка з вамі… як з нямногімі… Старому добра быць сярод такіх, як вы.
А старэйшыя? — спытала яна.
Сусед спахмурнеў:
Ім мала каму можна верыць, Ніна. Чалавеку нельга верыць пасля дваццаці пяці. Але вы не такая. Але вы не будзеце такой. І я вельмі шкадую, што ў мяне няма яшчэ адной дачкі. Такой, як вы.
Чаму шкадуеце?
Таму што вы абуджаеце ў кожным веру ў людзей.
Вакол ужо мільгалі пералескі, свяціліся ў цемры, як свечкі, ствалы бяроз. Пругкі вецер, насычаны добрымі пахамі ночы, біў у твар.
Добра, сказаў ён.
Вы ведаеце, сказала "маленькая", пазаўчора я прачнулася ўначы і думала пра вас. За вокнамі былі дрэвы і ноч, і мне стала шкада, што вы не бачыце гэтага, седзячы ў гэтых старых мурах. І мне так чамусьці стала шкада вас, што я нават трошкі паплакала.
Чалавек апусціў цяжкія бровы, быццам імкнучыся прыкрыць імі вочы.
Машына звярнула ў дачны пасёлак, хутка прамчала спячай вуліцай, прамінула бярозавы гай на адхоне і спынілася ля форткі.
Тут было толькі пяць дачак, наводшыбе, і кожная трохі наўздалёк ад другой. Дача бацькоў Ніны была ўглыбіні, за садам; па сцяжынцы да яе было метраў трыста.
На яе дзіва, спадарожнік таксама вылез з машыны.
Я праводжу вас да ганка.
Што вы?! — спужалася яна. — Не трэба. Вы і так былі такі добры і ўважлівы.
А калі вас тут хтосьці пакрыўдзіць на гэтай сцежцы?
Што вы, тут і бярозы свае.