Што ты! І не думаў. Табе здалося.
А ў вачах яго быў амаль фізічны выраз крыўды і тугі.
Бадай што толькі тут "маленькая" зразумела, як не хапае ёй Віцькі, яго адданых вачэй, яго маўклівага кахання, яго не заўсёды разумных жартаў. Зразумела, але нічога не магла змяніць.
Аднойчы яна — у каторы ўжо раз — удзельнічала ў канцэрце. На гэты раз яна танцавала "Паміраючага лебедзя" Сен-Санса. І зноў чалавек сядзеў збоку, на сваім звычайным крэсле, і глядзеў на яе.
Яна адчувала, што танцуе лепш, чым калі-небудзь. І калі пачалі паміраць апошнія гукі, калі яна схілілася і пачала нікнуць, яна краем вока пабачыла, што ён паднёс хустку да вачэй.
Белыя пульхныя пачкі закрылі ёй ногі, ніца і бязвольна схілілася яе худзенькая аголеная спіна. Падобная здалёк на беласнежную кветку, яна "памірала", і кола святла, звужаючыся, асвятляла нарэшце толькі дзіўнай прыгажосці кісць рукі, якая ледзь варушылася і здавалася апалым пялёсткам белай ружы, у якім знікае жыццё.
Апладысменты на гэты раз ледзь не разарвалі стрыманую залу. І гэты чалавек апладзіраваў ёй разам з усімі, не імкнучыся стрымаць слёз.
Пасля канцэрта, пасля банкета, на якім ён сядзеў поруч з ёю, ён сам выйшаў правесці яе да машыны.
Было позна. Масква засынала. Бяссонна гарэлі чырвоныя зоры на шпілях веж. Зрэдку даляталі з-за муроў гудкі спозненых аўтамабіляў. Ніна ішла поруч з ім, і да яе чамусьці прыйшлі думкі аб Клявіне. Яны былі цёплыя, гэтыя думкі. Захацелася ўзяць буйную Віцькаву галаву, прыціснуць да грудзей і сказаць нячутна некалькі слоў суцяшэння, каб дзіцячая крыўда знікла з яго вачэй.
Яны падышлі да машыны, і тут чалавек здзівіў яе.
Сядайце… Бадай, і я з вамі сяду, праводжу вас дахаты.
Што вы, сказала яна, нашто я буду адбіраць у вас дарагі час?
Ён усміхнуўся:
Што ж, вы думаеце, я ніколі не сплю і не адпачываю?
І хоць "маленькая", выхаваная на хрэстаматыях, думала менавіта так, яна сказала:
Не, вядома. Але мы ўжо на дачы, гэта вельмі далёка.
Тым лепш.
Ён сеў з ёю і пачаў раскурваць люльку, вядомую ўсім у краіне.
У першую машыну сеў суровы Стораў з ротам, падобным на вузкую шчыліну, у заднія машыны таксама селі людзі.
Картэж рушыў. Вузкая чорная машына, у якой сядзелі "маленькая" і Ён, вылецела з брамы Баравіцкай вежы і памчала па Валхонцы, мякка зашалахцела шынамі па асфальце.
У чырвоных успышках люлькі яна бачыла яго жарсткаваты профіль, ссунутыя бровы, халодны выраз вачэй. Потым ён паглядзеў на яе, і гэты выраз адразу змяніўся, стаў нейкі асабліва мяккі, амаль кранаючы.
Больш ніколі не танцуйце лебедзя, глуха сказаў ён, вам нельга.