Яўген Аснарэўскі - Мерэйна Патэстас стр 4.

 Не важна,  адказаў кот.  Важна, што ты зможаш зрабіць нарэшце тое, пра што марыў.

 І аб чым гэта я марыў?

 Прачытаць кнігу Фіхтэ. Памятаеш, табе яшчэ ва ўніверы страшна спадабалася слова «Фіхтэ». Ты яшчэ думаў, што гэтае слова для няветлівай адмовы.

 Не было такога,  удакладніў я.

 Было-было,  адказаў кот.  Успомні лепш, як Машка Волкава на трэцім курсе сказала табе, што ў яе ёсць эпiкантус, а ты адразу закахаўся і ўяўляў сабе, дзе гэты эпiкантус ў яе знаходзіцца.

Я злёгку пачырванеў, або па меншай меры мне так здалося.

 Ты ж і цяпер яшчэ часам успамінаеш Машу? Праўда? Вось вазьмі і напішы ёй неяк у iнэце.

 Ну-у-у-у,  працягнуў я,  я ж жанаты. Як жа Наташа?

 Наташа?

 Так.

 А мы ёй не раскажам,  працадзіў кот і па-злачынску падняў вусы.

 Ага, вядома!  кінуў я злосна.

 Добра, не важна. Не важна, што ты будзеш рабіць, але галоўнае, каб ты быў у канатусе. Не хочаш здрадзiць жоначцы? Ну і малайчына! Але гэтая ізаляцыя на карантыне паставіла складаныя пытанні перад нашай сям'ёй, праўда ж? Калі вы не можаце не лаяцца хоць бы на працягу двух тыдняў, якія праводзіце ў шчыльным кантакце

 Што значыць у шчыльным кантакце?  удакладніў я.

 Як што? 24 на 7 адно з адным,  адрэзаў кот.  Хiба ж толькі ў прыбіральні і ў краме не разам, а ўвесь астатні час «тугезер», так бы мовіць. І ты ўжо гатовы прыдушыць жонку падушкай, пакуль яна спiць

 Зноў хлусіш,  сказаў я холадна.  Завязвай, Эдуард.

Кот хмыкнуў, а потым прыстукнуў лапамі па стале і прамурчаў сабе ў вусы.

 Добра, хочаш зачыняць вочы на праўду  справа твая. Але я б раіў быць са мной шчырым. Калі ўжо ты не можаш прызнацца ў сваіх жаданнях хатняму гадаванцу, то нядзіўна, што і жонцы да гэтага часу не сказаў, чаго хочаш у ложку

На гэты раз я дакладна пачырванеў.

 Ну я Я

 Ды хопіць мармытаць,  перабіў кот.  Скажы шчыра, што хочаш паспрабаваць утрох. Вось якраз Машу Волкаву можна было б паклікаць, з яе эпiкантусам.

 Можа лепш абмежавацца Фіхтэ,  нясмела прамовіў я, і потым умольна паглядзеў на ката, а той хмыкнуў і сказаў:

 Фіхтэ спатрэбіцца для іншага.

 Ды кінь глупствы гаварыць,  сказаў я, асмялеўшы.  Жартачкі плоскія! Ты сам разумееш пра што я  пра тое, што для твайго канатуса хопіць і простага чытання даўно заўважанай кнігі.

 Слабак,  адказаў кот, скептычна памахаўшы галавой.

 Хто? Ды сам ты слабак! Я, між іншым, вучыўся і паралельна працаваў на двух працах. Паспрабавалі б так тыя багацейчыкi, якіх мамка з таткай у інстытут чмохнулі,  ускіпеў я.

 А яшчэ ты ўжо два гады збіраешся пачаць бегаць кожную раніцу. Якраз ад атлусцення твайго дапаможа. Але нешта пакуль не пачаў,  заўважыў няўмольны кот.