- Не ведаю, - проста адказаў ён.
- Чаму?
Ён маўчаў, потым сказаў не то жартам, не то сур’ёзна:
- Час смерці невядомы кожнаму з нас. Таму я і не ведаю, колькі год кахання дадзена мне...
Яны плылі і плылі... І бясконцы быў шлях да сіняй зоркі.
А потым быў світанак. Сонца выплывала з-за пяскоў і лазы левабярэжжа. І хвалі былі зеленавата-блакітныя. І на адзін кароткі момант самыя грабянцы іх успыхнулі крывавым, трывожным, а потым апельсінавым агнём, быццам там вось-вось павінен быў вынырнуть нехта прыгожы, пранікліва-пяшчотны, той, што прыносіць на зямлю вечную цеплыню і радасць...
- З пены народжаная, - ціха шапнуў Міхал, і яна зразумела.
Ах, дождж, дождж!.. Як магло здарыцца, што Міхал адзін тут, у шалашы? Як забыць тую размову ў начным скверыку каля Залатой Брамы?
- Ты сам разумееш, Міхал, я не магу з табою ехаць.
Яна сказала гэта жаласна і ціха, і плечы яе задрыжалі.
- Я ж кахаю цябе.
- Я кахаю больш. І я не еду не таму, што тваю месца заўсёды ў глушы. Я з табою і ў пустыню паехала б. Але ў меня таксама праца. А ў пушчах раскопак не вядуць, хіба што выпадкова. Абое мы з табою цыганы, але вандруем рознымі дарогамі. І бадай што нам цяжка сысціся. Я гнала ад сябе гэтыя думкі, я суцяшала сябе тым, што вось яшчэ застаецца ўвесь твой водпуск за два гады. Вось сорак дзён... Трыццаць... Сем... Цяпер хлусіць больш нельга, засталіся тры дні.
Вялізны рыжы кот пераходзіў непадалёк алею, замачыў лапы і грэбліва атрапаў ваду з лайкавых пятак. Гледзячы на ката, Міхал ціха сказаў:
- Як жа нам звесці дарогі?
- Пераходзь да нас. Ты ж так зацікаваўся працай. Будзеш пакуль што рабочым, брыгадзірам... Потым скончыш завочна інстытут. Т абе ж толькі дваццать тры гады.
- А ты ўжо скончыла. Практыкуеш. Быць мне вечна тваім п адн ачаленым.
Ён падумаў, што яна і зарабляць будзе больш, але ўголас
сказаў:
- Мне будзе нязручна...
- Фу, дамастрой які! - сказала яна. - Пакінь, мы ж сучасныя
людзі.
- Не кахаеш ты мяне...