- Праўда, вельмi непрыемна, калi акурат у той час, як чалавеку выпадае пабыць у сталiцы, усчынаецца дождж. Мы, сталiчныя чыноўнiкi, над гэтым неяк i не задумваемся.
Абат прамаўчаў. Ён глядзеў на двор: залева трохi сунiмалася. Кюрэ вырашыў, што ўжо можна iсцi далей, i падабраў крыссе сутаны - гэтак жанчыны падбiраюць падолы сваiх сукенак, калi пераходзяць ручай.
Пан Марэн, бачачы гэта, усклiкнуў:
- Ды вы ж прамокнеце, пане абат! Пачакайце яшчэ трохi, дождж хутка пройдзе.
Святар нерашуча спынiўся i адказаў:
- Але я дужа спяшаюся. Тэрмiновае спатканне.
Пан Марэн ажно засмуцiўся.
- Але ж вы прамокнеце наскрозь! Дазвольце папытацца, а ў якi квартал вы кiруецеся?
Кюрэ павагаўся, але адказаў:
- Ды ў бок Пале-Руаяль.
- У такiм разе, пане абат, дазвольце прапанаваць вам мой парасон. Я ж iду ў дзяржаўны савет. Я дзяржаўны саветнiк.
Святар ускiнуў галаву, паглядзеў на свайго спадарожнiка i сказаў:
- Дужа вам удзячны, пане, ахвотна прымаю вашу прапанову.
Пан Марэн мiгам падхапiў кюрэ пад ручку i павёў за сабою. Ён выбiраў яму дарогу, аберагаў, даваў парады:
- Асцярожней, пане абат, ручаiна! I трымайцеся, калi ласка, далей ад экiпажаў, а то яшчэ абкiдаюць гразёю з галавы да ног. Сачыце за парасонамi прахожых. Там такiя вострыя спiцы, што таго i глядзi - вочы павымаць можна. А жанчыны дык проста нясцерпныя: нi на што не звяртаюць увагi, вечна пырскi з iхнiх парасонаў ляцяць чалавеку проста ў твар! Нi на кога не зважаюць. Можна падумаць, што iм належыць увесь горад. I на тратуарах iх улада, i на праезнай дарозе. Па-мойму, выхаванне жанчын зусiм занядбана, я так мяркую!
I пан Марэн засмяяўся.
Кюрэ маўчаў. Ён iшоў, угнуўшы галаву, старанна выбiраючы мясцiны, куды ступаць, каб не запэцкаць нi абутак, нi сутану.
Пан Марэн не сунiмаўся:
- А вы, мусiць, прыехалi ў Парыж развеяцца трохi, праўда?
Святар адказаў:
- Не, справа тут у мяне.
- Ах, вось як! I важная? Дазвольце пацiкавiцца, а ў чым заключаецца ваша справа? Можа, я магу памагчы вам, дык я цалкам у вашым распараджэннi!
Поп быў у яўным замяшаннi. Ён прамармытаў:
- Ды як вам сказаць... Так, дробная асабiстая турбота. Невялiкае непаразуменне з ... з маiм епiскапам. Але гэта вам не цiкава. Так, хатнiя непаладкi... духоўнага характару.
Пан Марэн загарэўся.
- Ды менавiта Дзяржаўны савет i ўладжвае падобныя справы! У такiм разе - я да вашых паслуг.
- Праўда, пане, акурат у Дзяржаўны савет я i iду. Вы вельмi добры чалавек. Мне трэба пабачыцца з панам Лёрэпэрам i панам Савонам, можа, яшчэ i з панам Пэцiпа.
Пан Марэн спынiўся як укапаны.
- Ды гэта ж мае сябры, пане абат, мае найлепшыя сябры, цудоўныя калегi, чароўныя людзi! Я пазнаёмлю вас з усiмi трыма, i з задавальненнем пазнаёмлю. Можаце разлiчваць на мяне!
Кюрэ падзякаваў, папрасiў прабачэння, налепятаў процьму ўсялякiх прыемнасцей.
Пан Марэн быў зачараваны.
- Ах, вы папраўдзе можаце хвалiцца, што вам страшэнна пашанцавала, пане абат. Вось убачыце, вось убачыце, пры маiм удзеле ваша справа рушыць як па масле!
Яны прыйшлi ў Дзяржаўны савет. Пан Марэн завёў свяшчэннiка ў свой кабiнет, прапанаваў яму мяккае крэсла, пасадзiў блiжэй да камiна, дзе гарэў агонь, потым сам сеў за стол i пачаў пiсаць:
"Дарагi калега! Дазвольце мне ад усёй душы назваць Вам самага дастойнага, вартага найвялiкшай пашаны вялебнага пана абата..."
Ён прыпынiўся i запытаўся:
- Ваша прозвiшча, будзьце ласкавыя?
- Абат Сэнцюр.
Пан Марэн застрачыў далей:
"...пана абата Сэнцюра, якому патрэбна ваша паслуга ў адной дробязнай справе, пра якую ён Вам сам раскажа.
Я шчаслiвы, што дзякуючы гэтай нагодзе, дарагi калега..."
I закончыў адпаведным камплiментам.
Напiсаўшы тры падобныя пiсьмы, ён перадаў iх свайму пратэжэ, i той пасля бясконцых падзяк выйшаў з кабiнета.
Пан Марэн адпрацаваў у Савеце, вярнуўся дахаты, спакойна дабыў да вечара, мiрна праспаў ноч, прачнуўся ў выдатным настроi i загадаў падаць газеты.