– Хутка надумана. Хутка і раздумана.
– Як дабрацца ў Тыгравую?
– Раз у тыдзень туды ходзіць наш катэр. Нерэгулярна. Часцей за ўсё ў нядзелю.
"Паслязаўтра нядзеля", – у думках адзначыў ён.
– З гэтага ж прычала, з якога еду я. А там яшчэ даволі вялікая дарога берагам і тайгой.
– Адліць ваду праз кокпіт, – сказаў ён. – Перастаўляй шчупальцы берагам і тайгой, салага!
– Я і кажу – несур'ёзны вы чалавек... – з дакорам сказала яна.
– Я – лёгкі чалавек. Лёгкі на пад'ём. "Здаецца, гэта была міна?" – спытаў боцман у капітана. "Буль-буль-буль", – адказаў капітан. Я – марскі воўк.
– I рашэнні ў вас несур'ёзныя, – ціха засмяялася яна. – Ну, вось мы і тут. I катэр збіраецца адчальваць.
На катэры, што цьмяна чарнеў ля прычала, сапраўды, канчалася мітусня.
"Паеду, – у прадчуванні незвычайнага, таго, за чым ён увесь век гнаўся, падумаў Будрыс. – Абавязкова паеду. I можа жыццё павернецца іншым бокам..."
– Ну, добра, – сказаў ён. – Скажыце хоць на развітанне ваша імя.
– Хіба дзеля таго, каб трывала забыць на ўсё астатняе жыццё?
– Дык вось вам дзеля "забыць" – Севярын Будрыс.
– Вазьміце і маё на могілкі імён. Гражына Арсайла.
– Чакайце, – сказаў ён. – Што за імя?
– Сама ведаю, што незвычайнае. Але імёны – тое нешматлікае, што засталося з сямейнай традыцыі. Ды яшчэ некалькі назваў хатніх прадметаў. Ды прыказак колькі там.
– Не, не, – сказаў ён. – Гэта тут яно незвычайнае. У мяне на радзіме гзта... ну, самае звычайнае імя. Імя як імя.
– Мы – сасланыя, – сказала яна. – Не... Мы з сасланых даўно, да рэвалюцыі. Вельмі даўно. Быў нейкі вялікі бунт. Усе бунтавалі... Скажыце, ёсць недзе такі гарадок Міловід?
– Мілавіды, – сказаў ён. – Гэта не гарадок. Гэта – вёска. У той, як вы кажаце, "бунт" ля яе адбылася адна з самых вялікіх бітваў.
– Бачыце, значыць, праўда? А ў нас многія лічылі, што апавяданні прадзеда – мана, а ён – хвалько. Я зусім малая была, а яму было дзевяноста пяць гадоў, і ён загаворваўся, амаль зусім з розуму выжыў.
– Словы... – сказаў Севярын. – Словы якія засталіся?