– Ага. Шэранькі і жоўценькі.
– З круглай галоўкай?
– З круглай галоўкай.
– І лётае?
– Лётае.
– Ну дык я табе скажу: гэта чыж!
– Ну так! Сапраўды, гэта чыж!
– А я пытаў пра льва.
– Ну, льва я не бачыў.
Адзін ангелец ніяк не мог прыгадаць, як завецца гэтая птушка.
– Гэта, – кажа ён, – крукіца. Вой, не крукіца, а кірукіца. Ці не, не кірукіца, а куракіца. Цьху ты! Не куракіца, а кукрыкіца. Ды і не кукрыкіца, а кірыкрукіца.
Хочаце я вам апавяду аповед пра гэтую крукіцу? То бок не крукіцу, а кірукіцу. Ці не, не кірукіцу, а куракіцу. Цьху ты! Не куракіцу, а кукрыкіцу. Ды не кукрыкіцу, а кірыкрукіцу! Не, зноў не тое! Курыкракіцу? Не, не курыкракіцу! Кірыкрукіцу? Не, зноў не тое!
Забыўся я, як гэтая птушка завецца. А калі б не забыўся, то апавёў бы вам аповед пра гэтую кірыкуркукукрэкіцу.
У аднаго хлопчыка спыталі:
– Слухай, Вова, як ты можаш піць рыбін тлушч? Гэта ж так нясмачна.
– А мне мама кожны раз, калі я вып'ю лыжачку рыбінага тлушчу, дае грыўню, – сказаў Вова.
– І што ты робіш з гэтай грыўняй? – спыталі ў Вовы.
– А я кладу яго ў скарбонку, – сказаў Вова.
– Ну, а потым што? – спыталі ў Вовы.
– А потым, калі ў мяне ў скарбонцы назбіраецца два рублі, – сказаў Вова, – то мама дастае іх адтуль і зноў купляе мне бутэльку рыбінага тлушчу.
У нас у вёсцы памёр адзін чалавек і пакінуў сваім сынам такі тэстамент.
Старэйшаму сыну пакідаю 1/2 сваёй спадчыны,