Всего за 149 руб. Купить полную версию
Хәтимә. Кем?
Айсылу. Хәбиб Хәбибулла. Ничә ел килеп алганын көттем. Башта Зәмирә артыннан чапты, аннан Хәбирәгә тагылды, аннары Асия үзенә каратты. Миңа чираты җиткән иде. Синнән әйбәтен очрата алмадым, дигән иде. Бер генә атна йөреп калган идек. Кочаклаттырмаган да идем. Башта өйлән, аннары кочакларсың, дигән идем. Бүген килеп алам, дигән иде. Кыз килеш картаям бит инде болай булгач. Вәсимә апа, җаныкаем, кайтар әле Хәбибулламны. Ирләр кулы тимәгән тәнем салкыная барганда сөенгән идем. Кайтар Хәбибулланы, Вәсимә апа.
Хәтимә. Кайтара алмый Хәбибулланы Вәсимә апаң.
Айсылу. Ник?
Хәтимә. Үз ирен дә кайтара алмый әле.
Айсылу. Вәсим абый кайтмаса да, Вәсимә апа аның кочагында ятып калган. Минем бит ирләр кочагы күргәнем юк.
Хәтимә. Йоклап йөрмиләр аны. Төсең-кыяфәтең, буең-сының бар.
Айсылу. Бар дип нишлим инде. Егетләр кочагына барып егыла алмыйм ич инде.
Хәтимә. Бүтәннәр егыла бит. Әнә Казан мәктәпләрендә кызлар юк инде, дип сөйлиләр. Авыз ачып йөрмиләр аны.
Айсылу. Ни сөйлисең син, Айсылу апа? Авыз ачып йөрмичә, итәк ачып йөри алмыйм ич инде. Әни дә, насыйбы чыгар, дип әйтеп тора. Насыйбы чыккан иде дә Вәсимә апа, җаныкаем, бәхетсез итмә мине.
Вәсимә. Туктале, җылама. Үземнең дә акылым чуалган. Барысы да шул Вәсим аркасында
Айсылу. Вәсим абый беркөнне урамда туктатып миңа да әйтте.
Вәсимә. Нәрсә әйтте?
Айсылу. Оятсыз сүз әйтте. Кочаклап кына карыйм әле, диде.
Хәтимә. «Кочаклап карыйм» дигән сүз оятсыз сүз түгел инде анысы.
Айсылу. Мин бит кыз кеше.
Хәтимә. Кыз кеше булгач җылап йөр инде хәзер.
Айсылу. Әни дә җылый. Безнең нәселне Ходай каргаган, ди. Әнинең апалары кыз килеш картайганнар. Ул вакытта, ичмасам, сугыш булган, егетләре сугышта үлгән. Хәзер бит сугыш юк. Хәзер без тыныч заманда яшибез.
Хәтимә. Хатыннар гына җыелып калса, ирләр кебек кенә сугышмаслар әле. Алла сакласын.
Айсылу. Вәсимә апа, җаныкаем
Вәсимә. Бар әле, канымны кайнатма.
Айсылу кергәндәгедән дә катырак кычкырып елап чыгып китә.
Хәтимә. Кияүгә чыгып карамаган шул, мескен. Нигә чыкканына үкереп җылар иде.
Вәсимә. Бар әле, син дә эчемне пошырып йөрмә. Алкаш дигән булып менә дигән иреңне
Хәтимә. Кара, кара, нәрсә сөйләнгән була. Алма кебек Вәсимен харап итеп ташлады да
Вәсимә. Кем харап итте?.. Каян беләсең харап булганын?
Хәтимә. Сихерчене әллә мин чакырттыммы? Вәсим кебек ирем булса, сихерчегә биреп җибәрмәс идем әле. (Пырлап чыгып китә.)
Вәсимә. Харап иткән, имеш Итәрсең, бар. Йөридер әле сихерче кызлар белән буталып. (Вәсимнең арты белән эленеп торган фотосын әйләндереп куя.)
Экранда язу:
«Азгын инде азгынга,
Тик ялгыштым аз гына».
(Фотога карап сөйли). Барысы да синең аркада, азгын. Бер нәфесеңне тыйсаң, нәрсә була иде. Менә хәзер юкка чыктың. Кайларда йөрисең икән инде?! Харап итеп ташламасалар ярый инде. Сихерче кызлар минем кебек кенә итмәсләр. Артыгын әйтеп ташладым бугай шул үзем дә. Кем уйлаган сихерчеләр ишетеп алыр дип. Бүтән чакта күренмиләр, монда җыелышып килгәннәр. Тегеләр тагын акча сорап килсәләр нишләрмен? Әйт, азгын, акча каян табыйм? Синең машинага дип җыйган акчаңны биреп җибәрәм инде. Хәбәр салырлык җирдә булсаң, хәбәр сал. Үтереп үк ташламаганнардыр. Ачуымны китерсәң дә, яратып чыктым бит үзеңә. Яратмаслык та түгел идең, чукынчык. Менә хәзер карап торасың инде елмаеп, мин җүләрдән көлеп. Дөрес көләсең инде. Кирәкмәгәнне эшләп ташлыйбыз шул кайчакта. Кызларыбыз әти кайда дип сорасалар, ни әйтермен (Җырга күчә.)
Тели белсәң генә теләк,
Тели белмәсәң имгәк, шул.
Тели белмәсәң имгәк.
Тели белмичә теләдем,
Мин шул имгәктер, димәк, шул,
Мин шул имгәктер, димәк.
Хәзер инде тешләп булмый,
Терсәк якын булса да, шул,
Терсәк якын булса да.
Яннарында ятып булмый,
Карточкада торса да, шул,
Карточкада торса да.
Шулвакыт карават астыннан хатын-кыз киеменә киенгән Вәсим чыга. Аны күреп, Вәсимә куркып артка чигенә.
Вәсим. Курыкма, бу мин Вәсим.
Пәрдә.
Икенче пәрдә
Беренче пәрдәдәге күренеш.
Экранда язу:
«Бирәсем юк үлгәндә дә,
Гүрләргә кергәндә дә».
Вәсим. Курыкма, Вәсимәкәй. Бу мин Вәсимең.
Вәсимә. Син каян килеп чыктың?
Вәсим. Кешеләр каян чыга соң, Вәсимәкәй?
Вәсимә. Дуракланма, әйт, кайда идең?
Вәсим. Карават астында идем.
Вәсимә. Дөньяда бөтен ирләр юкка чыкканда, син ничек калдың? Ходаем, булсаң да булырсың икән. Бөтенесен дә ишетеп яттыңмы?
Вәсим. Ишетеп яттым, Вәсимәкәй. Бик кызык булды. Теге шәрә ботлы кызларның гына ботларыннан тотып карыйсы килде дә, түздем.
Вәсимә. Хәзер нишлибез инде?
Вәсим. Белмим, син нишләрсең икән? Минем нишлисем билгеле Җир шарының хатыннары миңа калды бит.
Вәсимә (Вәсимне кочаклап алып). Бирмим, берәүгә дә бирмим.
Вәсим. Ничек инде «бирмим». Алай булмый ул, Вәсимә.
Вәсимә. Берәүгә дә бирмим. Алып кына карасыннар. Муеннарын чәйнәп, борыннарын тешләп өзәрмен. Үземнеке генә син.
Вәсим. Бүтән хатыннар нишләр?
Вәсимә. Бүтәннәрдә эшем юк. Ходай сине миңа калдырган.
Вәсим. Ходайны катнаштырма, Вәсимә. Аның мәшәкате болай да җиткән. Син борчылма, кем янына барсам да, сиңа кайтып егылам мин.
Вәсимә. Бирмим, бирмим!..
Хәтимә керә.
Хәтимә (бу күренешне күреп). Бәтәч! Ни бу? Вәсим. Син ич бу.
Вәсим. Мин шул.
Хәтимә. Ничек?
Вәсим. Бер-ике сәгатькә җибәрделәр. Вәсимәң сагынган, диделәр.
Хәтимә. Кайда идең соң?
Вәсим. Каф тавы артына җыйдылар безне. Андагы халыкны күрсәң Барысы да ир-атлар.
Хәтимә. Минеке күренмәдеме?
Вәсим. Бергә идек. Әйдә, кайтып килик, дигән идем, кайтмыйм, ди. Анда аракыны бушка эчерәләр. «Татспиртпром» нан иң затлы аракылар килеп тора.
Хәтимә. Тиенгән икән, алкаш.
Вәсим. Бик сагынса, бик юксынса, хат язып җибәрсен Хәтимә, диде.
Хәтимә. Шулай дидеме?
Вәсим. Кайчан минем ялганлаганымны күргәнең бар?
Хәтимә. Дөресен дә сөйләгәнең юк инде. Хат язып тормыйм, телдән генә әйт. Кайтып китсә дә ярый, дип әйтте диген. Тик кайтканда аек булсын, дип әйтте диген. Йә, ташла әле салып шул хатын-кыз күлмәген, туеп беткән аны күреп. Вәсимә, салдыр әле күлмәгеңне. (Вәсимә Вәсимнән үз күлмәген салдыргач.) Менә ичмасам, күзгә рәхәт. Сөендеңме, Вәсимә?
Вәсимә. Сөендеңме дип, ярый инде.
Хәтимә. Кайту, ни дисәң дә, китү түгел инде. Кил әле, кочаклап карыйм әле үзеңне. Ирләрне кочаклау ничек була икән.
Вәсим. Мин пионер кебек, һәрвакыт әзер, Хәтимә. Тик Вәсимәдән рөхсәт ал.
Вәсимә. Сиңа ярый. Тик кочагына кермә. Президентлар кочаклашкан кебек кенә кыланыгыз.
Хәтимә (Вәсимне кочаклап). Абзар башын да ябып бирерсең инде, Вәсим.
Вәсимә. Юк инде анысы. Беләм мин абзар башы ябам дип кунып чыккан ирләрне.
Вәсим. Ай-ли, Гөлҗамал,
Көтәм әле мин һаман.
Бер генә төн кундыр әле,
Абзар башыңны ябам.
Вәсимә. Тукта, оятсыз.
Хәтимә. Тыйма, Вәсимә, ирләр тавышы ишетәсе килә.
Сәлимә керә.
Сәлимә. Әстәгъфирулла! Өстә Гарифулла! Бу нәмәрсә?
Вәсимә. Бар, бар, бар! Чыгып кит!
Сәлимә. Тукта, җаным-кисәгем. Ничек инде чыгып китим? Ирләр яныннан чыгып киткән Сәлимәне кайчан күргәнең бар?
Вәсимә. Якын киләсе булма Вәсимгә. Вәсим! Кер карават астына.
Сәлимә. Юк инде, җаным-кисәгем. Бөтенебезне ирләрдән мәхрүм итеп, үзеңә яшереп калдырдыңмыни? Алай булмый ул, җаным-кисәгем. Элек иреңә тими түздем. Бу юлы бүлешәсең инде. Кара син аны, яшереп калдырган да үзе генә рәхәтләнмәкче була. Вәсим!
Вәсим. Нәрсә, Сәлимә?
Сәлимә. Киттек безгә, «Тефаль» чәйнегем кайнап тора, мич башында көмешкәм сайрап утыра.
Вәсим. Мин Мин нәрсә Вәсимә белән сөйләш. Вәсимә бит командир.
Сәлимә. Хатын-кыздан куркыр көнгә калдыңмыни? И җаным-кисәгем! Кара син аның карап торуларын. Нәрсә, кызыгасыңмыни миңа?
Хәтимә. Сәлимә, ымсындырма ир-атны, ымсынырга гына торалар.
Сәлимә. Торсыннар. Ирләр ымсынмаган хатын-кыз хатын-кызмыни?! Дөньяда ирләр булмасын дип, сихерчегә заявление язган хатын-кыз да хатын-кыз түгел.
Вәсимә. Авызыңны үлчәп ач, сөйрәлчек.
Сәлимә. Юк, җаным-кисәгем, мин сөйрәлмим, минем арттан сөйрәләләр. Синең арттан сөйрәлүче юк. Мин әле бер генә ирнең дә гайбәтен сатып йөргәнем юк. Син шушындый айгыр кебек иреңне яманлап йөрисең.