Всего за 5.99 руб. Купить полную версию
Падпальшчыкам вайны
Штодня палохаюць вайной:
Вось-вось пачнецца, грымне
Заплаціць свет нямой цаной
Усё жывое згіне
Як ашалелыя чмялі,
Гудуць, гугняць няспынна
Абрыдла жыць вам на зямлі
Кідайцеся на міны.
Дарэмны, марны ваш хаўрус!
Вам, нелюдзі-паганцы,
Не ўдасца знішчыць Беларусь
Мы не дадзім вам шанцаў!
Нязломкі, з моцных мы парод,
З непераможнай верай.
Загартаваны наш народ
На шмат вякоў наперад.
З вайной жартуеце дарма:
Не аддадзім мы волі,
Не будзе вашага ярма,
Не будзе аніколі!
Тым, хто гундосіць марш такі,
Хто нам рыхтуе бойню,
Павырываць бы языкі
І жыў бы свет без войнаў.
Час цяпер такі
Ёсць спрадвек у беларусаў,
Знешне мала гаваркіх,
Мудры, просты, без прымусу,
Выраз: «Час цяпер такі»
Зазвіняць вясною ў небе
Жыццялюбы-жаўрукі
Што мы думаем? «Так трэба!»
Кажам: «Час цяпер такі.»
Бачым летнюю раскошу,
Луг квяцісты ля ракі
Што мы думаем? «Прыгожа!»
Кажам: «Час цяпер такі»
Восень прыйдзе ў жоўтым плацці,
Дорыць лес баравікі
Што мы думаем? «Багацце!»
Кажам: «Час цяпер такі»
А зімой мароз прыцісне
Шчокі тром у дзве рукі
Што мы думаем? «Карысна!»
Кажам: «Час цяпер такі»
Наступае час бязбожны:
Жах вайны ці мор які
Што мы думаем? «Трывожна»
Кажам: «Час цяпер такі»
Гэту прымаўку, напэўна,
Прымуць новыя вякі,
Бо яна засела ў генах
Наша! «Час цяпер такі»
Знявечаны дуб
Скалечаны, бурай павалены дуб
Упаў на ўзбярэжжа азерца,
Адкінуўшы ўбок свой расхрыстаны чуб,
І жах скалануў маё сэрца.
Я бачыў, як падаў ён: быццам салдат,
Падкошаны куляй смяротнай,
Высокі, магутны, бясстрашны гігант
З дубовай праслаўленай роты.
Ён грымнуўся так, што пачуў я здаля,
Як грукат працяў наваколле,
І як застагнала матуля-зямля
Ад болю, нясцерпнага болю.
Ах, дуб-прыгажун, дарагі мой зямляк!
З усёй прыазёрнай дубровы
Упаў ты адзін, як бяссільны трухляк,
Хоць быў колісь самы здаровы.
Цябе неўпрыкмет падмывала вада,
Асоўваўся бераг высокі.
Не год і не два падступала бяда,
З карэнняў высмоктвала сокі.
Час ветраны, сцюжны цябе не лячыў
І вось ты нябожчыкам стала
Прабач, што не змог я табе памагчы.
А смутку майго табе мала
Загадка-таямніца
Загадак Бог прыдумаў шмат.
Не проста шмат а безліч.
Тварэц на ўсё меў свой пагляд
У гэтым Бога веліч.
Чамусьці думаю не раз
І як тут не дзівіцца!
Як Бог прыдумаў вечны час?
Загадка-таямніца!
Без стомы час ідзе, бяжыць
Адзін ён мае права
Як сам Гасподзь, бясконца жыць
Вось што найбольш цікава.
Жывым істотам на зямлі
Інакш наканавана:
Каб пажылі і аджылі
Час, Богам дараваны.
Расліны, дрэвы, жыхары
Лясоў, лугоў і рэчак
Заўсёды маюць знак парЫ
Як знак істот нявечных.
Такі ж лёс мае чалавек.
Па боскаму закону
Яму даецца пэўны век:
З народзінаў да скону.
Камусьці больш, камусьці менш
Такі рахунак Бога.
Ці шмат, ці мала ты жывеш,
Канчаецца дарога.
Час мае вечную пячаць
А нам з ім, хуткацечным,
Крыху пагушкацца і спаць
Сном непрабудным, вечным?
Чаму Ўсявышні так рашыў?
Адказ знайсці спрабуем.
Час вечны толькі для душы?
Яе адказ не чуем
Дык, можа, час і ёсць душа?
О, Божа ўсемагутны!
Няўжо ў іх доля спарыша
І ў гэтым тайны сутнасць?
Ну што магчыма тут змяніць?
Што перайначыць можам?
Ніколі нам не адмяніць,
Што маем воляй Божай.
І толькі зрэдку ў галаве
Адказ мільгне яскрава:
У кожным з нас Сусвет жыве
З душой дзівоснай явай.
* * *
Свабода, сумленне і смеласць
вось што патрэбна душы,
а разам яны яе спеласць,
як пра душу ні кажы.
Свабода каб з вольным размахам
лятала, як птушка, яна,
каб далеч жыццёвага шляху
была ёй заўсёды відна.
Сумленне каб чыстым усюды
быў след тваіх рук на зямлі,
і каб аніякага бруду
пакінуць яны не змаглі.
А смеласць каб чорныя хмары
ты мог разганяць. Без яе
і кроку не зробіш да мары,
не спраўдзіш памкненні свае.
* * *
Не папракай мяне за шчырасць,
Не дакарай за праўду ўслых.
Я разумею: б'е пад дых
Не папракай мяне за шчырасць,
Спадзевам мне твой цяжкі ўздых.
І пройдзе з часам, знікне прыкрасць.
Не папракай мяне за шчырасць,
Не дакарай за праўду ўслых.