Всего за 88 руб. Купить полную версию
Потым гэтая зямля стала для цябе сваёй, прыняла цябе за дачку Ты навучылася бяліць мелам сцены і столь, мазаць грубку, закатваць на зіму абрыкосы і памідоры, варыць боршч Пасадзіла каля ганку язмін і кусты півонь. Нарадзіла яму сына (шкада толькі, што напрыканцы ХХ стагоддзя жанчына, як і ў часы хрысціянства, нараджае дзіця ў пакутах, і гэта так несправядліва і неміласэрна! Доктар, нават самы высокакваліфікаваны спецыяліст, не можа ўратаваць ад пакут і болю Пры гэтым, мабыць, матуля-прырода наўмысна так зрабіла, і, можа, гэта не так ужо і несправядліва). Першай жыццёвай гасцёўняй твайго сына стала белая пасляродавая палата з халоднай кафляй. Стэрыльна-абыякавая гасцёўня
Да гэтага чамусь здавалася, што абавязкова будзе дзяўчынка, з тонкімі шчыкалаткамі, доўгімі пальчыкамі, густымі вейкамі. (Бог даў табе пазней такую дзяўчынку ў іпастасі ўнучачкі)
А на гэты раз з тваёй змучанай плоці выскачыў даўганогі хлопчык Прыгожы. Чарнавокі. З пухлымі шчочкамі (яны аж звісалі на краі пялёнкі, у якую яго туга закруцілі, запакавалі, як жывую ляльку) Калі ты насіла, чакала сваё дзіця, жывот твой быў падобны на зямную кулю, на глобус А можа на вялікі кавун. Ты ўся была кавун, у якім выспявалі зярняткі І вельмі ганарылася сабой
Сын падрастаў. Усё большае месца займаў у вашых сэрцах. А вы чамусь аддаляліся адно ад аднаго. Часта сварыліся. Кожны пачаў размаўляць на сваёй мове (не на беларускай, не на ўкраінскай, а на мове адчужэння). Сыну было чатырнаццаць, калі вы нарэшце вырашылі, змаглі, адважыліся разлучыцца. Высветлілася: развод вельмі зняважлівая і жахлівая працэдура (куды там звычайнаму візіту да дантыста, якога ты са страхам чакаеш і рыхтуешся цэлы месяц!).
Вам не ўдалося пераступіць праз нанесеныя абразы, непаразуменне, праз уражлівае самалюбства!
Сын стаў сведкам усяго гэтага вось што самае жахлівае! Вы маглі б запраграмаваць яго (на ўсё жыццё) на нявере да найважнейшай каштоўнасці чалавецтва сямі (а гэта ўжо іншая віна, якую не замаліць у храмах) На шчасце, вам не ўдалося зрабіць яго падобным да вас Хіба што часткова
Пасля разводу свет перавярнуўся. На ўсіх і ўсё ты глядзела, як праз шкло, залітае асеннім дажджом. Вытрымка скончылася. У кішэнях пуста Хацелася пайсці. Не было сіл жыць далей. Рымскія патрыцыі ўскрывалі вены ў цёплай ванне. Лічылі, што так лягчэй і лепш. Засынаеш, і усё Канец другога тысячагоддзя ўнёс сваю лепту зявілася вялікая колькасць больш зручных сродкаў, якія маглі б аблегчыць шлях у тагасветнасць
Але потым ты ачуняла. Падумала: разбітае сэрца (нават калі ён твой першы мужчына ў гэтым жыцці, бацька твайго сына, самы каханы і адзіны) не дае табе падставы пайсці Найжахлівейшая сцяжына калісь канчаецца (праўда, пазней ты ступаеш на новую, амаль такую самую, але ж гэта будзе потым). Як лёгка заблукаць сярод здрад, сваіх і чужых грахоў, вызнанай і нявызнанай віны перад кімсьці
Ты выжыла. Пераплакала. Перарабіла сябе Сцягнула душу ў вузел і павесіла яе на цвік у кладоўцы. І сказала сабе: больш ніякіх каханняў! Скончана! Хопіць! Накахалася на ўсё жыццё! У мяне ёсць сын, і гэтага дастаткова. Больш ніякіх іншых мужчын у маім жыцці не будзе! Арэвуар, панове! Папраўце бабачкі, абцягніце вашы смокінгі! Мая бальная картка распісана ў імя аднаго сына! Не маю абсалютна ніякага жадання танцаваць з вамі! На шчасце!
Але ж так не бывае Як ні хавайся, а каханне калі-небудзь нечакана і падступна зловіць цябе. Гэты далікатны, пяшчотны бялявы хлопчык Эрат са стрэламі ў руках самы чалавекалюбны бог не спіць, не дрэмле
Мужчына, мабыць, узнік ад Сонца. Жанчына ад Зямлі. Але ж ёсць яшчэ і Месяц, які нясе ў сабе дзве несумяшчальныя істоты, дзве касмічныя сілы Сонца і Зямлю. Мудры, дальнабачны Зеўс калісь даўно разрэзаў, падзяліў на роўныя паловы андрагінаў, якія сумяшчалі ў сабе жаночы і мужчынскі пачаткі і былі адным цэлым. Прага спрадвечнай, першапачатковай цэласнасці жыве ў кожным з нас. Жаданне знайсці сваю палавінку бянтэжыць і не дае спакою. Вялікая, невычэрпная, нястрымная патрэба кахаць і быць каханай Таму і блукаем па светах (рэальных і не) у вечных пошуках
Іншая рэч, што мы так часта памыляемся! Колькі непатрэбных, не тваіх палавінак іншы раз круціцца поруч, лепіцца, ды не прылепліваецца Так часта бывае: адчыняеш сваю паштовую скрынку, а адтуль выпадае, вывальваецца ў твае рукі цэлая куча непатрэбнага хламу: перадвыбарчая ўлётка «Галасуйце за Васю Пупкіна!» (галасаваць за яго ты не будзеш), каляровы буклет пра шыкоўны, дарагі рэстаран, у якім частуюць вустрыцамі (ён нядаўна адкрыўся, але ты ніколі не пойдзеш туды вячэраць), рэкламны праспект пра цудадзейны сродак для мужчын «Вогненны дракон» (ён тым больш табе не патрэбны: жывеш адна, і па кватэры ў апошні час ні адзін мужчына нават не прабягаў).